-
Mac Cormiks zijn nog niet toe aan 'adios'
TILBURG - De datum staat vast. Nou ja, het ticket is in elk geval al geboekt. Maandag 4 mei, dan vliegen Tomás en Florencia Mac Cormik weer terug naar Buenos Aires.Inderdaad, een dag na de laatste reguliere speelronde in de hoofdklasse. Dus moet Tilburg dan wel uitgehockeyd zijn. En daar ziet het er met de huidige klassering vooralsnog niet naar uit. Plek tien houdt het spelen van play-outs in... "Ik hoop het niet, nee nee nee", schudt de 30-jarige middenvelder. "Ik wil na de competitie echt naar Argentinë."
Ze móeten haast wel, zijn echtgenote zeker. Die heeft dan nog maar dik anderhalve maand te gaan tot de geboorte van hun eerste kindje, een zoontje, Mateo – in hun land is het de normaalste zaak om geslacht én naam tijdens de zwangerschap al rond te bazuinen.
Wordt vast een hockeyertje, die Mateo Mac Cormik, en een goeie ook. Zijn overgrootvader speelde het spelletje al, opa was international en maakte als bondscoach twee Olympische Spelen mee (die van 1988 met de Argentijnse vrouwen en in 1996 met de mannen) en achter papa's naam staan 185 caps. Alhoewel, Florencia is er weer eentje van een rugbyer. Zijzelf wist lang niet eens dat mannen óók met een stick rondrennen, want hockey is in Argentinië toch vooral een vrouwenaangelegenheid. "Op school krijgen de jongens voetbal en rugby, en de meisjes hockey."
Dus keek ze nogal raar op toen de nationale mánnenploeg voor de Spelen van Athene ineens in het fitnesscentrum stond waar zij op dat moment werkte. "Ik dacht: dat zullen wel allemaal homo's zijn." Echt niet. En eentje keerde na zijn olympische reis van 2004, tijdens de winterstop in zijn eerste seizoen bij Tilburg, zelfs terug, vroeg haar uit, en vanaf toen zijn ze onafscheidelijk.
Zijn achternaam verraadt Ierse roots, maar verder is Mac Cormik zo Argentijns als het maar zijn kan. En een tikkeltje Tilburgs toch ook wel na al die jaren, al dacht hij vooraf echt dat het maar bij één seizoen zou blijven. Maar toen was daar ineens Florencia. Die dubde niet en reisde haar vlam vlak na de verovering al achterna. En is inmiddels Tilburgs trouwste aanhanger. "Ik leef echt de hele week naar de wedstrijd toe. Als wij op zondag zitten te ontbijten, heb ik buikpijn van de zenuwen." Hij: "Ik noem haar altijd 'mijn F1', mijn Formule 1-wagen. Ze steunt mij, staat achter mijn beslissingen."
Hier is ze thuis, hier zijn zij thuis. Als ze het over TMHC Tilburg hebben, hebben ze het over hun 'tweede familie'. En die heeft andersom ook wel wat Zuid-Amerikaanse warmte overgenomen. "Is het je niet opgevallen dat de spelers elkaar tegenwoordig zoenen?", vraagt Florencia. Mooi gezicht, veel hartelijker ook dan dat houterige handje dat in Holland standaard is.
De hier hockeyende Argentijnen zoeken elkaar nog elke zaterdag op, en meestal is het bij de Mac Cormiks te doen. Maar die zitten echt niet weg te kwijnen nu het gros in Argentinië is achtergebleven, voor de Pan American Games van komende maand. Ze barsten immers ook van de Nederlandse vrienden. Zo zijn ze binnenkort te gast bij Maarten-Jan Tacke, de inmiddels oud-voorzitter van TMHC Tilburg, maar voor Florencia nog altijd 'mister president'.
Clubgenoten Lucas en Matias Vila voegen zich half maart pas weer bij de selectie. Mac Cormik was graag ook op pad gegaan met de nationale ploeg, maar werd twee jaar geleden door de nieuwe bondscoach bedankt. Zoals hij nu ook bij Tilburg zijn eigen afscheid niet kan regisseren. De club wil niet met hem verder, kreeg hij vlak na de eerste competitiehelft te horen. "Ze zeiden dat ze geen geld hebben om mij te houden, vanwege de economische crisis. En tegen de crisis kan ik niet vechten. Maar ik had zo graag zélf willen bepalen wanneer ik hier stop."
Hij had nog zeker een seizoen aan de Bredaseweg willen blijven. Zij idem dito. "We zijn nog helemaal niet klaar voor een afscheid."
- brabantsdagblad.nl /
hockeytilburg
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
vrijdag 08 oktober 2010 | 11:39 uur
Laatst bijgewerkt op: vrijdag 08 oktober 2010 | 11:39 uur
- 0 stemmen
- 0
