Die keer in zijn jeugdjaren bijvoorbeeld, toen er ineens een stick - zijn stick - richting de middellijn vloog. Na een strafbal, een rake nota bene, maar hij ging er naar zijn zin net niet mooi genoeg in. "Pas de laatste drie, vier jaar ben ik in het veld rustiger geworden. Daarvoor kon ik nogal opvliegerig zijn."

Het kostte hem zelfs zijn jeugdinterlandcarrière. Tijdens de selectiedag voor Jong Oranje - Duijf was achttien jaar -werd hij bij het partijtje uitgerekend bij de mindere goden ingedeeld, en dus kwam ook hij niet helemaal uit de verf. "Toen heb ik me op de scheidsrechters afgereageerd. En mijn stick is wel een aantal keer tegen de boarding gevlogen. Na afloop kwam er iemand op me af. Die zei: 'We hebben je op onze lijst staan, maar je naam doorgekrast. Zo kun je ons land niet vertegenwoordigen'. Mijn eigen schuld."

Bij Tilburg zie je hem nooit mekkeren. Ook niet tegen coach Siegfried Aikman, die zijn meest scorende aanvaller telkenmale op de bank laat beginnen. Merkwaardig, maar Duijf houdt zich koest. "Hij kiest voor een vaste basis. Het klinkt cliché, maar dat is de keuze van de trainer."

Zoals het zíjn keuze was om vorig jaar van club te wisselen; Tilburg werd Push, hoofdklasse overgangsklasse. "Misschien ben ik wel naïef geweest, maar ik had nog nooit lager dan hoofdklasse gehockeyd. Ik dacht: een niveautje lager, dat zal niet zo heel veel schelen…." Toch wel, en dus maakte hij al na één seizoen rechtsomkeert - zijn ambities dreven hem die kant weer op.

Alleen de trainer Duijf bleef in Breda plakken. Voor het tweede jaar op rij coacht hij Meisjes B1, dat in de landelijke competitie speelt. Ook dáárom koos Duijf voor Push, want hij wil verder in het vak. Coach worden, een goeie ook, maar nu nog even niet. " Toekomstmuziek. Omdat ik met mijn eigen hockey nog niet klaar ben."

Alsof een jeugdteam coachen al niet tijd genoeg kost, die meiden trainen tegenwoordig al drie keer per week. Duijf zelf met Tilburg vier keer. En dan is er dit jaar ook nog een vriendinnetje bijgekomen… Maartje van der Vis, die óók hockeyt en dus óók heel wat dagen de hort op is. Uit armoe spraken ze laatst maar af bij Pellikaan, om samen een krachttraining te doen. Ze moeten íets willen ze elkaar nog eens zien.

Van der Vis (19) is trouwens ook spits, bij Push 1, en heeft er dit seizoen vier in liggen. Duijf al zes, lekker puh! Wisselspeler, maar wel mooi Tilburgs topscorer. " Daar sta ik eigenlijk niet zo van te kijken. Het klinkt misschien arrogant, maar ik ben gewend om altijd te scoren, al vanaf de mini's."

Terwijl het slechts toeval was dat hij op een hockeyveld belandde. Stefan (7) was een tennissertje toen zijn ouders van Kaatsheuvel naar Vught verhuisden, maar de tennisclub daar had de leeftijdsgrens op acht bepaald. Toen toog hij maar naar MOP. Zijn vader had heimelijk op een voetballertje gehoopt, maar junior gruwelde al als zondag rond zevenen Studio Sport aanging. Moet je hem nu zien! Een fanaat die tijdens de hockeytrainingen in voetbalshirtjes loopt. Drogba, Anelka, Torres. Spitsen, vaak echte nummers negens, wat Duijf ook het liefste op zijn rug heeft staan. Het nummer van Lucas Vila bij Tilburg en dus ging er afgelopen zomer een mailtje richting Argentinië. Of hij heel misschien…?

Voor het eerste oefenpotje kruisten hun blikken even. 'Oh ja, dat mailtje', zag Duijf die andere spits denken, en het rugnummer 9 werd hem toegeworpen. "Colo vond het prima, zolang hij maar 12 kreeg. Dat was eigenlijk van Tommie (Mac Cormik), maar hem maakte het allemaal niks uit. En zo was iedereen blij."