Deze brug bestond uit twee houten trappen, aan beide kanten voorzien van een metalen goot voor fietsen, en een middenstuk, waarvan de planken een tussenruimte hadden van enkele centimeters breed.
We stonden met ons gezicht naar het station en wachtten op het vertrek van een trein die al 'onder stoom' stond.
Langzaam zette de zware, indrukwekkende stoomloc zich in beweging en kwam onze kant op. We stonden daar in afwachting van dat éne, ultieme moment, waarop de locomotief onder de brug verdween en recht onder onze voeten een wolk zwarte rook uitbraakte, die door de openingen tussen de planken omhoog kringelde en ons voor enkele ogenblikken in nevelen hulde! Daar was het ons om begonnen!
Geen hinderlijke bijgedachten aan milieuverontreiniging of irritatie van de luchtwegen. Ook niet bij onze ouders, want het enige commentaar dat we kregen wanneer we thuiskwamen was, dat onze kleren gelijk in de was konden!
Ton van Alphen,
Tilburg
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.